Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2012

Πίστη (πλήρες)


Πίστη (πλήρες)
Ο Όσιος Βενιαμίν, Ησυχαστής στο όρος της Νιτρίας, είχε μεγάλη αφοσίωση και πίστη στον Θεόν. Ογδόντα χρόνια έζησε στην έρημο με προσευχή και άσκηση και αξιώθηκε να λάβει χαρίσματα πνευματικά. Να διώχνει πονηρά πνεύματα και να θεραπεύει όλες τις αρρώστιες.
Λίγους μήνες προτού φύγει από τον κόσμο αυτός ο Όσιος, έπαθε υδρωπικία. Τόσο πολύ διογκώθηκε το σώμα του, που ήταν θέαμα φρικτό. Οι Αδελφοί που τον επισκέπτονταν γύριζαν αλλού το πρόσωπο, γιατί τους έπιανε λιποψυχία να τον βλέπουν. Αντί λοιπόν να τον ανακουφίζουν και να τον παρηγορούν, τον άκουγαν να τους στηρίζει με αυτά τα λόγια:
-Προσεύχεστε, Αδελφοί μου, μην υδρωπιάσει ο μέσα άνθρωπος. Το σώμα τούτο ούτε όταν έθαλλε πρόσφερε καμιά ωφέλεια στην ψυχή, ούτε τώρα που πάσχει έχει την δύναμη να την βλάψει.
Και το σπουδαιότερο, ενώ ο ίδιος υπόφερε από αφόρητους πόνους, εξακολουθούσε μέχρι την τελευταία του πνοή να θεραπεύει αρρώστους που του πήγαιναν στο κελί του.

Ένας αρχάριος Μοναχός που πήγε να εξομολογηθεί σε κάποιον Γέροντα, ανάμεσα στ’ άλλα του έκανε και αυτήν την ερώτηση.
-Γιατί, Αββά μου, πέφτω
συχνά σε αμέλεια;
-Σου λείπει η πίστη που θα σε έκανε να βλέπεις παντού τον Θεόν, γι αυτό μπορείς ν’ αμεριμνάς και ν’ αμελείς τη σωτηρία σου, εξήγησε ο διακριτικός Γέρων.

Οι Αδελφοί κάποιας σκήτης περικύκλωσαν έναν από τους εκεί Πατέρες, για να ακούσουν λόγο πνευματικό από το στόμα του.
-Γιατί η ψυχή δεν προσελκύεται από τις υποσχέσεις του Θεού, αλλά ευκολότερα παρασύρεται από τις απατηλές του κόσμου, ρώτησε κάποιος.
-Γιατί δεν έχει πίστη, αποκρίθηκε ο Γέρων. Όταν δια της πίστεως γευθεί τα ουράνια αγαθά, είναι αδύνατον πια να παρασυρθεί από την ματαιότητα του κόσμου.

Ο δειλός άνθρωπος, διδάσκει ο σοφός Ισαάκ κ Σύρος, πάσχει κυρίως από δύο ψυχικές ασθένειες. Από ολιγοπιστία και από φιλοσωματία. Όποιος αγωνίζεται να νικήσει αυτά τα δύο μεγάλα κακά είναι φανερό πως πιστεύει ολόψυχα στον Θεό και είναι έτοιμος να δεχτεί όλα τα δυσάρεστα που τυχόν Εκείνος θα παραχωρήσει.
Η υπερβολική τόλμη πάλι και καταφρόνηση των κινδύνων γεννιούνται ή από μεγάλη πίστη στον Θεόν ή από την σκληροκαρδία του ανθρώπου. Και την σκληροκαρδία ακολουθεί απαραιτήτως η υπερηφάνεια, την πίστη όμως η αληθινή ταπεινοσύνη.

Έστειλε μια φορά τον υποτακτικό του ο Αββάς Δωρόθεος ο Θηβαίος, να φέρει νερό από το πηγάδι. Καθώς έσκυψε εκείνος να τραβήξει, είδε μέσα μια μεγάλη ασπίδα. Άφησε συγχυσμένος τον κουβά κι έτρεξε στον Γέροντα του.
-Αββά, χαθήκαμε. Το νερό μας δηλητηριάστηκε. Βρήκα ασπίδα στο πηγάδι.
-Κι αν ο διάβολος αποφασίσει να ρίξει ασπίδες σ’ όλα τα πηγάδια, εσύ θα πεθάνεις από την δίψα; Ρώτησε ο Γέροντας κουνώντας το κεφάλι του για την δειλία του υποτακτικού του.
Ύστερα πήγε στο πηγάδι, πήρε τον κάδο μόνος του κι έβγαλε νερό. Έκανε το σημείο του σταυρού και ήπιε πρώτος, κατόπιν έδωσε στον υποτακτικό του.
-Όπου υπάρχει σταυρός, είπε, δεν μπορεί να σταθεί η κακία του εχθρού.

Τον καιρό που ο Αββάς Λώτ ήταν νέος κι αρχάριος στην ασκητική ζωή, ο Αββάς Ιωσήφ, ο Γέροντας του, του έδινε συχνά αυτή την συμβουλή.
-Δεν θα γίνεις ποτέ καλός Μοναχός, του έλεγε, αν δεν διατηρήσεις άσβεστη στην καρδιά σου τη φλόγα της πίστεως. Αυτή θα σε φωτίζει να περιφρονείς τιμές και αναπαύσεις. Να κόβεις τα θελήματα σου και να φυλάς όλες γενικώς τις θείες εντολές.

Ο πιστός χριστιανός, έλεγε κάποιος Πατήρ, βαδίζει το δρόμο του Θεού, βιάζοντας διαρκώς τον εαυτό του ν’ αποφεύγει το κακό και να πράτει το αγαθό. Αυτός κατέχει θέση ομολογητή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου