Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012

Η προς τον Θεόν αγάπη.

Ο Αββας Αμμούν ο Νιτριώτης επεσκέφθη κάποτε τον Μέγα Αντώνιο και επειδή είχε μαζί του φιλική οικειότητα τον ερώτησε:
-Πως συμβαίνει εγώ μεν να κοπιάζω περισσότερο από σένα, συ δε να δοξάζεσαι περισσότερο από τους ανθρώπους;
-Φαίνεται ότι θα αγαπώ τον Θεόν περισσότερο από σένα, του αποκρίθηκε με καλοκάγαθο μειδίαμα ο φίλος του Θεού.

 Δεν φοβούμαι τον Θεό, έλεγε στους μαθητάς του ο Καθηγητής της ερήμου Μέγας Αντώνιος, διότι τον αγαπώ. Η τελεία αγάπη «έξω βάλλει τον φόβον».

 Ένας Γέρων ερημίτης παρακάλεσε κάποτε στην προσευχή του τον Θεόν να του δείξει τους παλαιούς Πατέρας της ερήμου. Τους είδε λοιπόν όλους εκτός από τον Μέγαν Αντώνιον.
-Που να βρίσκεται άραγε ο Αββάς Αντώνιος; Εσκέπτετο με απορία.
-Όπου είναι και ο Θεός, άκουσε φωνή να τον βεβαιώνει.

 Η προς τον Θεόν αγάπη, γράφει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογιτής, είναι η αγαθή διάθεσης της ψυχής και όποιος την κατέχει δεν προτιμά κανένα από τα δημιουργήματα περισσότερο από τον Θεόν. Είναι δε αδύνατον να την αποκτήσει μονίμως ο άνθρωπος όταν αισθάνεται την παραμικρή προσκόλληση στα γήινα πράγματα. Εκείνος που αγαπά τον Θεόν, ζει βίον αγγελικόν επάνω στη γη. Νηστεύει, αγρυπνεί, ψάλει, προσεύχεται και έχει πάντοτε καλές σχέσεις με τους συνανθρώπους του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου